Onbestaand Onbereikbaar.

Als je op schaal werkt kan je ALLES tekenen. Dan is niets onbereikbaar.

Niets is onbereikbaar, het zijn wijzelf die ons tegenhouden.

Wanneer je op schaal 1 werkt, is ook niets onbereikbaar. (Je zou op een papier zo groot als een appartementsgebouw een appartementsgebouw kunnen tekenen.)

Zonder schaal hangt alles van jezelf af. Welke beperkingen leg je jezelf op? 

Beperkingen zijn ingebeeld want het zijn wijzelf die ons tegenhouden.

Vaak geloof je dat tijd, plaats, materiaal, enz je tegenhouden om hetgeen te tekenen dat je verlangt te tekenen. Het is iets wat je jezelf voorhoudt. De vraag is dan of je jezelf daarover zet en hoe je dat doet. Bestaat er een middenweg tussen het onbestaand onbereikbare en ingebeelde beperkingen?

Hoe kan je het onbestaand onbereikbare weergeven als je je laat leiden door je ingebeelde beperkingen, of hoe bepalen je ingebeelde beperkingen je weergave van het onbestaand onbereikbare?

 Stap verder dan het concept op schaal. Over naar het fragment.

Één fragment vertegenwoordigt het onbereikbare object of plaats. In je hoofd wordt de link gemaakt naar het onbereikbare, omdat dat voor iedereen hetzelfde is.

Bijvoorbeeld:

Als je een deel van de Eiffeltoren afbeeldt, zal iedereen je tekening beschouwen als “een tekening van de Eiffeltoren”, niet als “een tekening van een deel van de Eifeltoren.” Of anders gezegd, als je aan mensen vraagt wat er op je tekening staat zullen ze zeggen: ‘de Eiffeltoren’, en niet ‘een deel van de Eifeltoren.’ Dit komt omdat de Eifeltoren algemeen bekend is en omdat iedereen onbewust beseft dat het zogezegd onmogelijk is om de Eifeltoren op ware grootte te tekenen. Maar praktisch kan dit WEL. De beperking is een fenomeen dat iedereen zichzelf oplegt waardoor het een algemeen begrip wordt en telkens weer wordt bevestigd.

Zo vertegenwoordigt een fragment het totaal, zonder dat daar enige uitleg of onderschrift bij moet worden gegeven.

Maar wat zullen mensen nu meer als een appartementgebouw ervaren?

Het gehele gebouw op schaal getekend, of een fragment ervan op ware grootte?

Eerder dan de Eifeltoren kies ik beelden die nog couranter zijn omdat ze gewoon op veel plaatsen bestaan en zo’n banale functie hebben dat het bijna onmogelijk is dat men ze niet kent.

onderschikt in:Uncategorized

Beleving ruimte/beeld.

Over mijn tekening van de frigo.

Want op deze plaats staat nu geen frigo. Er hangt een tekening van iets. Van lijnen. In houtksool. 

Sowieso creëert een tekening een nieuwe ruimte, en door het object wordt er eveneens verwezen naar de plaats waar het object zich bevindt. Door de omgeving van de frigo niet af te beelden, zijn er twee mogelijke effecten.

Het object kan opgaan in de ruimte waarin het  bekeken wordt. Dit kan echter bemoeilijkt worden door de randen omheen de tekening. 

Ze verwijzen naar het papier, ze zijn het papier. Zo wordt de toeschouwer ermee geconfronteerd dat hetgeen hij bekijkt slechts een afbeelding is van een voorwerp dat zich op een heel andere plaats bevindt dan de plaats waarop de persoon zich bevindt. 

Door een object uit zijn vanzelfsprekende context te halen moet het begrip ‘plaats’ geherdefinieerd worden. De lege ruimte rond het object fungeert als blanco denkwereld waarin persoonlijke herinneringen en kennis rondzweven. Het papier is een wit vlak dat elk mens anders zal invullen en beleven. Het enige dat we allen gemeenschappelijk hebben, is het feit dat we erbij stilstaan.

onderschikt in:Uncategorized

‘Beeldoverdracht’

Ik ben ervan overtuigd dat de zeggingskracht van een voorwerp sterk afhankelijk is van de persoonlijkheid van het individu die het waarneemt. Van zijn herinneringen, ervaringen, familietrauma en lievelingseten. 

 

Ik tekende een ladder. Ik vroeg de mening van een vriendin, die totaal niet bezig is met kunst. Zij zal mijn tekening beoordelen op de juistheid ervan. Zij heeft echter al veel bijgeleerd door het beoordelen van mijn tekeningen van vorig semester en nu zal zij zelfs al zeggen of ook ‘de sfeer’ juist is. Ze kijkt nu wel verder dan oppervlakte, maar het beoordelingscriterium blijft hetzelfde. De juistheid. 

 

Er zijn zoveel factoren die invloed hebben op de criteria die mensen hanteren om een beeld te beschouwen en te beoordelen.(ik gebruik liever de trem ‘beeld’ dan ‘kunstwerk’). Iemand die continu met kunst bezig is zal een beeld op een heel andere manier bekijken dan bijvoorbeeld mijn vriendin. 

Soms vraag ik me af of dat niet gewoon zo is omdat zo iemand WEET of DENKT dat een beeld niet ZOMAAR wordt afgebeeld. Zo treedt het fenomeen op dat dat men vaak té ver kijkt, té ver zoekt. Dit kan het opzet van het kunstwerk zijn, maar bij mijn werk moet de eerste indruk volstaan. Die indruk roept immers al veel gevoelens, herinneringen, kennis en ideeën op.

Ik wil het beeld zo maken dat één blik volstaat om het opzet ervan ‘begrepen’ te hebben. Men moet niet gaan zoeken naar het verhaal erachter of de betekenis ervan, dit zou allemaal moeten gebeuren bij het waarnemen van het beeld. Zo snel dat er niet over moet gespeculeerd of nagedacht worden.  

 

In sommige van mijn werken zal het net wel het opzet zijn om na te denken, maar niet over de persoonlijke betrekking van de maker bij het beeld, maar over de plaats. De verwijzing naar een plaats via het beeld en ieders fantasie daarrond. Op die manier kan er wel gezocht worden en zal dit zelfs bijdragen aan de zeggingskracht van het beeld.

onderschikt in:Uncategorized

Tekenwerk 10/08-12/08

50×65cm

50×65cm

50×65

50×65cm

50×65cm

onderschikt in:Uncategorized

onderschikt in:Uncategorized

Salò

Zaterdag zag ik de film “Salò”. Mijn verwachtingen waren hoog qua horrorgehalte, want meerdere mensen hadden me al gewaarschuwd dat het echt schokkend was. Ik verwachtte dus horrorgeluiden, close-up’s, monsterachtige figuren, psychopaten, veel bloed en angst. 

Maar ik ben verschoten. Serieus verschoten. Tijdens het kijken van de film viel het nog mee, ook omdat ik met een vriendin keek. Er waren gruwelijke scènes maar die relativeer je op het moment zelf omdat je WEET dat het niet echt is. Mijn maag keerde zich wel ettelijke keren om bij het zien van meisjes en jongens die gedwongen werden uitwerpselen als feestmaal te verorberen, anaal verkracht werden en heel de tijd naakt moesten rondlopen voor de ogen van 4 mannen. Als je naar een film aan het kijken bent voel je enkel de fysieke impact. Je kijkt weg bij tè vieze beelden, je voelt je misselijk, je krijgt het warm… maar je vergeet het vorige beeld omdat er meteen een ander op volgt. Het komt allemaal op je af en je hebt geen tijd om eraan te denken, op dat moment denk je alleen ‘dit kan niet’. 

Maar nu, hoe langer het geleden is dat ik de film heb gezien, hoe meer impact hij op mij krijgt. Je begint alles op een rijtje te zetten, je ziet opnieuw die meest gruwelijke scènes en tegelijkertijd de banale manier waarop het wordt voorgesteld. Naar mijn mening is de film zo opgebouwd en gefilmd, dat je het op het moment zelf normaler vindt wat er gebeurt dan wanneer je bij het zien van een horrorfilm bijvoorbeeld harder schrikt door de spannende muziek en onduidelijke of sterk ingezoomde beelden. Op een zeer ruimtelijke, statische manier wordt afgebeeld wat er zich in het huis afspeelt. Slechts enkele keren hoor je een gruwelijke gil of zie je een meisje dat vernederd op de grond ligt te wenen. Zo heeft de film een sterke psychologische impact op mij. Hoe kan zoiets bestaan en hoe kan iemand in staat zijn zoiets te ondergaan? Dat kàn toch gewoon niet?

Pasolini brengt het zo in beeld dat het lijkt of die praktijken gewoon gebeuren en je die gewoon moet ondergaan. Normaal uitziende vrouwen vertellen er verhalen over hun uitzonderlijke seksuele ervaringen, en nadien worden die dan in praktijk gebracht in de ‘Hal der Orgieën’. Zelfs sterven zou voor die 8 jongens en 8 meisjes een verlossing zijn, ze smeken er soms zelfs om. Wat betekent dat dan? Als je erover nadenkt: is de dood niet hetgeen waar iedereen zo bang voor is? Doen we er niet alles aan om dat moment zo lang mogelijk uit te stellen? Is de dood niet één van de dingen die ons het meest raakt? Wat moet ik dan met een film die laat blijken dat de dood een verlossing kan zijn? Dat er nog veel ergere dingen bestaan dan de dood, die zich in het hier en nu afspelen. 

Zo laat deze film heel veel vragen na die echt in je hoofd blijven rondspoken. 

Het verhaal speelt zich af tijdens de laatste 2 jaren van WOII, maar er worden geen oorlogsfeiten getoond.  Je ziet alleen wat er in het huis gebeurt, alsof er daarbuiten niets bestaat.

Alsof dat een wereld is die buiten onze tijdsrekening valt. Een wereld waar morele waarden, ethiek, respect en logische redenering verbannen zijn. Een wereld waar alles wat we zoveel mogelijk willen vermijden en vergeten wordt verenigd en mensen worden gebruikt als lichaam om die gruwelijkheid vorm te geven. 

Toch ben ik blij dat ik hem gezien heb. Als ik hem niet zou gezien hebben, zou ik me een heel pak minder vragen stellen. En vragen stellen is goed, zo verwerf je zelfkennis en vorm je een grotere bodem waarop je je omgeving ervaart en verwerkt. Kennis verwerven door na te denken, door iets wat uit jezelf komt. “Alles wat buitensporig is, is goed.”

onderschikt in:Uncategorized

Hello world.

onderschikt in:Uncategorized